nahalnoor

داریم نزدیک میشویم؟

به چه چیزی نزدیک می شویم که جشن میگیریم؟آیا داریم خود را آگاه میکنیم یا به غفلت می زنیم تا بلندی این شب را بگذرانیم؟

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

جامانده ها هم کربلایی اند

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

مباهله

حقانیت شیعه در واقعه مباهله

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

فرزند پروری

? در فرهنگ ما روحیه “راحت طلبی” به فراوانی دیده میشه.

فرهنگ تن پروری و تنبلی که هر روز داره تقویت میشه.

بچه ای که باید از ۷ تا ۱۴ سالگی تحت برنامه شدید نظم و ادب قرار بگیره

والدین و مدارس، با این عنوان که بچمه و اذیت میشه میگن بذار راحت باشه!!!

عه!!! یعنی چی “راحت” باشه؟!

? خب این اگه الان راحت باشه پس فردا نمیتونه درست زندگی کنه، درست تحصیل کنه و موفق بشه

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دهه فاطمیه

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

نصایح امام حسن عسکری علیه السلام به شیعیان

🔰توصیه خواندنی امام حسن عسکری (علیه السلام) به شیعیان
🌸امام حسن عسکری (علیه السلام) فرمود:

شمــا را به تقــواى الهــى و پارسـایــى در دینتــان و تـلاش بـراى خــدا و راستگویــى و امانتــدارى دربـاره کســى که شمـا را امیــن دانستـه ـ نیـکوکار باشــد یا بـدکار ـ و طــول سجــود و حُســنِ همســایگى سفـــارش می‌ کنــم. محمّــد( صلى الله علیه وآله وسلم ) بـراى همیـــن آمـده اســت.

در میــان جمــاعت‌ هاى آنان نــماز بخوانیـــد و بر ســر جنــازه آنــها حاضــر شویــد و مریضــانشان را عیــادت کنیــد. و حقوقشــان را ادا نمایــید، زیــرا هر یک از شمـا چــون در دینــش پارســا و در سخنــش راستــگو و امانتــدار و خـوش اخـــلاق با مـــردم باشــد، گفتــه مى‌ شــود: ایـن یــک شیــعه اسـت، و ایـن کارهاســت که مــرا خوشحـــال مى ‌ســازد.

تقــواى الهــى داشتــه باشیــد، مایــه زینــت باشیــد نه زشتــى، تمــام دوستــى خـود را به سـوى ما بکشانیــد و همــه زشتــى را از ما بگردانیــد، زیرا هـر خوبــى که دربــاره مـا گفتــه شـود ما اهــل آنیــم و هر بدى درباره ما گفتــه شود ما از آن به دوریـــم.

در کتــاب خــدا بـــراى ما حقّــى و قــرابتـى از پیــامبر خداســت و خــداوند مــا را پــاک شمــرده، احــدى جز مــا مــدّعى ایـن مقــام نیســت، مــگر آن که دروغ مى ‌گویــد. زیــاد به یاد خدا باشیــد و زیــاد یاد مـــرگ کنیــد و زیــاد قـــرآن را تــلاوت نماییــد و زیــاد بر پیغمبـــر( صلى الله علیه وآله وسلم ) ســلام و تحیّـــت بفرستیـــد. زیرا صــلوات بر پیــامبر خدا ( صلى الله علیه وآله وسلم ) ده حسنـــه دارد. آنچــه را به شمــا گفتـــم حفــظ کنیـــد و شـما را به خــدا مى ‌سپــارم، و ســـلام بر شمــا.
متن حدیث:

«أُوصیکُمْ بِتَقْوَى اللّهِ وَ الْوَرَعِ فى دینِکُمْ وَالاِْجْتَهادِ لِلّهِ وَ صِدْقِ الْحَدیثِ وَ أَداءِ الأَمانَةِ إِلى مَنِ ائْتَمَنَکُمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فاجِر وَ طُولُ السُّجُودِ وَ حُسْنِ الْجَوارِ. فَبِهذا جاءَ مُحَمَّدٌ ( صلى الله علیه وآله وسلم ) صَلُّوا فى عَشائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ، فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ إِذا وَرَعَ فى دینِهِ وَ صَدَقَ فى حَدیثِهِ وَ أَدَّى الاَْمانَةَ وَ حَسَّنَ خُلْقَهُ مَعَ النّاسِ قیلَ: هذا شیعِىٌ فَیَسُرُّنى ذلِکَ. إِتَّقُوا اللّهَ وَ کُونُوا زَیْنًا وَ لا تَکُونُوا شَیْنًا، جُرُّوا إِلَیْنا کُلَّ مَوَدَّة وَ ادْفَعُوا عَنّا کُلَّ قَبیح، فَإِنَّهُ ما قیلَ فینا مِنْ حَسَن فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ ما قیلَ فینا مِنْ سُوء فَما نَحْنُ کَذلِکَ.»

«لَناحَقٌّ فى کِتابِ اللّهِ وَ قَرابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللّهِ وَ تَطْهیرٌ مِنَ اللّهِ لا یَدَّعیهِ أَحَدٌ غَیْرُنا إِلاّ کَذّابٌ. أَکْثِرُوا ذِکْرَ اللّهِ وَ ذِکْرَ الْمَوْتِ وَ تِلاوَةَ الْقُرانِ وَ الصَّلاةَ عَلَى النَّبِىِّ ( صلى الله علیه وآله وسلم ) فَإِنَّ الصَّلاةَ عَلى رَسُولِ اللّهِ عَشْرُ حَسَنات، إِحْفَظُواما وَصَّیْتُکُمْ بِهِ وَ أَسْتَوْدِعُکُمُ اللّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَیْکُمْ السَّلامَ.»

📚«أعيان الشّيعة،جلد 2، صفحه 41

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

آنوفل های مهربان

09:
ما چه می دانیم جانبازی چیست!برای دیدن یکی از دوست های جانبازم، رفته بودم آسایشگاه امام خمینی (ره) که در شمالی ترین نقطه تهران است.

فکر می کردم از مجهزترین آسایشگاه های کشور باشد. که نبود. بیشتر به خانه ای بزرگ شبیه بود.

دوستم نبودش، فرصتی شد به اتاق ها سری بزنم.

اکثر جانبازها آنجا قطع نخاع بودند، برخی قطع نخاع گردنی، یعنی از گردن به پایین حرکت نداشتند، بسیاری از کمر، بعضی نابینا بودند، بعضی جانباز از دو دست.

و من چه می دانستم جانبازی چیست، و چه دنیایی دارند آن ها…

جانبازی که 35 سال بود از تخت بلند نشده بود پرسید؛ “کاندیدا شده ای! آمده ای عکس بگیری؟”

گفتم نه! ولی چقدر خجالت کشیدم. حتی با دوربین موبایلم هم تا آخر نتوانستم عکسی بگیرم.

می گفت اینجا گاه مسئولی هم می آید، البته خیلی دیر به دیر، و معمولا نزدیک انتخابات!

همه اینها را با لبخند و شوخی می گفت. هم صحبتی گیر آورده بود، من هم از خدا خواسته!نگاه مهربان و آرام اش به من تسلی می داد.

خیلی زود رفیق شدیم. وقتی فهمید من هم در همان عملیاتی بوده ام که او ترکش خورده.

پرسیدم خانه هم می روی؟

گفت هفته ای دو هفته ای یک روز، نمی خواست باعث مزاحمت خانواده اش باشد!

توضیح می داد خانواده های همه جانبازهای قطع نخاع دیگر بیمار شده اند، هیچکدام نیست دیسک کمر نگرفته باشند.

پرسیدم اینجا چطور است؟

شکر خدا را می کرد، بخصوص از پرسنلی که با حقوق ناچیز کارهای سختی دارند. یک جور خودش را بدهکار پرسنل می دانست.

یاد دوست شهیدم اسماعیل فرجوانی افتادم. دستش که عملیات والفجر هشت قطع شده بود نگران هزینه های بیمارستانی بود، نکند زیاد شوند!

گفتم: بی حرکت دست و پا خیلی سخت است، نه؟

با خنده می گفت نه!

حکایت تکاندهنده ای برایم تعریف کرد، او که نمی توانست پشه ها را نیمه شب از خودش دور کند، می گفت با پشه های آنجا دیگر دوست شده است!

پشه های آنوفل را می گفت.

“نیمه شب ها که می نشینند روی صورتم، و شروع می کنند خون مکیدن، بهشان می گویم کافیست است دیگر!”

می گفت نگاهم را که می بینند خودشان رعایت می کنند و زود بلند می شوند.

شانس آوردم اشک هایم را ندید که سرازیر شده بودند.

نوجوان و 16 ساله بوده که ترکش به پشت گردنش خورده و الان نزدیک 50 سالش شده بود.

سال ها بود که فقط سقف بی رنگ و روی آسایشگاه را می دید.

آخر من چه می دانستم جانبازی چیست!

صدای رعد و برق و باران از بیرون آمد، کمک کردم بیرون بیاید، تا بارش باران نرمی که شروع شده بود را ببیند.

چقدر پله داشت مسیر!

پرسیدم آسایشگاه جانبازهای قطع نخاع که نباید پله داشته باشد. خندید و گفت اینجا ساختمانش مصادره ای است و اصلا برای جانبازها درست نشده.

خیلی خجالت کشیدم.

دیوارهای رنگ و رو رفته آسایشگاه، تخت های کهنه، بوی نم و فضای دم کرده داخل اتاق ها… هر دقیقه اش مثل چند ساعت برایم می گذشت.

به حیاط که رسیدیم ساختمان های بسیار شیک روبرو را نشانم داد. ساختمان هایی اروپایی…

می گفت اینها دیگر مصادره ای نیستند، همه بعد از جنگ ساخته شده، و امکاناتش خیلی بیشتر از آسایشگاه های جانبازهاست.

نمی دانستم چه جوابش را بدهم.

تنها سکوت کردم.

می گفت فکر می کنی چند سال دیگر ما جانبازها زنده باشیم؟

یکه خوردم. چه سئوالی بود!

گفتم چه حرفی می زنی عزیزم، شما سرورِ مایید، شما افتخار مایید، شما برکت ایرانید، همه دوستتان دارند، همه قدر شما را می دانند، فقط اوضاع کشور این سال ها خاص است، مشکلات کم شوند حتما به شما بهتر می رسند.

خودم هم می دانستم دروغ می گویم.

کِی اوضاع استثنایی و ویژه نبوده؟ کِی گرفتاری نبوده. کِی برهه خاص نبوده اوضاع کشور…

چند دقیقه می گذشت که ساکت شده بود، و آن شوخ طبعی قبلی را نداشت.

از همان وقتی که حرف مرگ را زد.

انگار یاد دوستانش افتاده باشد.

نگاهش قفل شده بود به قطره های ریز باران و به فکر فرو رفته بود.

کاش حرف تندی می زد!

کاش شکایتی می کرد!

کاش فریادی می کشید و سبک می شد!

و مرا هم سبک می کرد!

یک ساعت بعد بیرون آسایشگاه بی هدف پرسه می زدم.

دیگر از خودم بدم می آمد

از تظاهر بدم می آمد

از فراموش کاری ها بدم می آمد

از جنگ بدم می آمد

از جانباز جانباز گفتن های عده ای و تبریک های بی معنای پشتِ سر همشان!

از کسانی که می گویند ترسی از جنگ نداریم

همان ها که موقع جنگ در هزار سوراخ پنهان بودند

و این روزها هم نه جانبازها را می بینند

نه پدران و مادران پیر شهدا را…

بدم می آمد از کسانی که نمی دانند ستون های خانه های پر زرق و برقشان چطور بالا رفته!

از آنها که جانبازها را هم پله ترقی خودشان می خواهند!

کاش بعضی به اندازه پشه های آنوفلِ آسایشگاه معرفت داشتند!

وقتی که می خوردند، می گفتند کافیست!

و بس می کردند…

و می رفتند…

ما چه می دانیم جانبازی چیست

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

زیارت ری

حضرت امام هادی ع:*اگر قبر عبدالعظيم حسنی را در ری زيارت كنی مانند آن است كه امام حسين ع را دركربلا زيارت كرده باشيد*

«ميزان الحكمة: ح8181»

الّلهُــمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــ الْفَــرَج

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.